آنچه بتوانیم توصیفی برایش گوییم بارها وقتی كسی نیست

 تقصیرها را به گردن بگیرد اونا نگاه مهربانش می گوید من هستم و چه

 بی رحمانه همه چیز را به گردنش می اندازیم و باز هم دوستمان دارد .

 نه خسته می شود نه می گریزد از گریه های بی پایان فرزندانش . هر

 شب فرزندانش با لالایی باد در گهواره ی زمین می خواباند و هر سپیده

 دم آن ها را با نوازش عاشقانه ی صدایی بر فراز گلدسته های آبی رنگ

 بیدار می كند . آری این آسمان بی دریغ ، این جلوه گاه عشق ، این

 مادر مهربان و این پدر دلسوز خدای من است . خدایی كه وقتی می

 خوانمش هیچ گاه مرا بی پاسخ نمی راند ، حتی وقتی با او قهر می كنم

 باز هم مرا از هدیه هایش محروم نمی كند خدایی كه با همه قدرتش

 مرا در آغوش می گیرد و لالایی عشق را در گوش من زمزمه می كند ، دستانم را می گیرد و برایم می گوید از مردمانی كه نمی دانند خداوند

 هم خیلی تنهاست و شاید این علت آن است كه با فرزندان ناسپاس

 قهر نمی كند …!!!