انتهای این جاده سرزمینه سبزیه که فاصلله من و تو رو صفر میکنه..نه صفر نمیشه به صفر میل میکنه

به این جاده که اولش از تو دورم میکنه و اخرش از کسایی که به رنک بی رنک عشقن فکر میکنم

و به خدایی که این فاصله ها براش تعریف نشدس

وباز به تو...این بار دیگه فقط به تو فکر ممیکنم...

به تویی که وسط روزمرگی زندگی گمم میکنی. بعضی وقتام بر عکس ؛ یادت از همه بدبختیام نجاتم میده....

شاید فقط یه خواب باشی...ولی نگران نباش هیچ کس جرات نداره از خواب بیدارم کنه...

اره این جاده یه فرصت بی انتهاس...برای خواستن

خواستن چیزایی که داشتنشون امکان نداره..

بازم نکران نباش من عادت دارم از خدا یه چیزایی غیر ممکن بخوام اونم هی واسم

                                                ناز کنه...

نمیدانم چه نسبتی با  اشک داری که تا نامت بر زبانم جاری می شود

تا یادت در قلبم شکل میگیرد اشک از خانه ی چشمانم سرک میکشد

تا نگاهت را به ذهن می آورم قلبم تپیدن را آغاز میکند

در گوشه ی تنهاییم خاطراتم را مرور میکنم

خاطرات تلخ و شیرین را، بودن و نبودنت را، لحظه های تنهایی را،

لحظه های انتظار را واکنون می فهمم که عشق چه ها میکند

و تو میدانی که این خاطرات اشک من است که از گونه هایم سرازیر میشود

با تعارف بگویمت در دل حسرت   بوسه ای به جا مانده...

             زیباترین قلب ماله کیه؟

حالا می خوای تنهام بزاری...میگی سرنوشت از سرنوشت

من نه دیگه نمیتونم..بعد تو دیگه نمیدونم....

واسه چی دیگه زنده بمونم وقتی نیستم تو دلت..

تنهام نزاری وااای اگه تو بری از پیشم من دیوونه میشم واسه همیشه

بین ما نگو فاصلست خیلی.جاری میشه روو صورتم سیلی

وااای اگه نباشی من میمیرم...

نفرست دیگه واسه ی من دسته گل..

آخه چشای من به روت بسته شد...چونکه خسته شد..از عکس تو..

حالا دلش می خواد ببینه اشک تو...یا که مرگ تو...لعنت به تو..

دیگه نیا پیش من و بکش دستتو..برا تو نیست کسی.یادت نره

چون یه عشق دیگه بین ماها نفرته..بی تو اسمم بزرگ از عرض و طول

با تو به باد میدم فقط ارض و پول تویی که بودی همش روز و شب با من..

نیا دیگه لفظ دوست داشتن واسم...میرم که فاصلمون بره سمت فلک..

میرم که خاطره مون بده دست به درک...میرم که اشک تو بچکه از چشات..

میرم که تقدیر بشه به گریه خنده هات....میخوام نری عشقت از این دل نره...

ولی کوش اون عشق؟؟؟؟آخه کوش اون عشق؟؟؟؟

که بود بینمون..کوش اون دنیا که توش نبود عینمون؟؟

بین ما نگو فاصلست خیلی.جایی میشه روو صورتم سیلی

وااای اگه نباشی من میمیرم...         

بی تو این روزهای روشن واسه من تاریک و تاره
وقتی بی تو تک و تنهام زندگیم معنا نداره

از همون روزی که رفتی دل به هیچ کسی ندادم
فکر می کردم می رسی یه روز تو بی کسیم به دادم

گفتن لحظه آخر واسه من هنوز سئواله
دیدن دوباره تو فقط تو خواب و خیاله

لحظه های آخر تو،  توی قلب من می مونه
هیشکی مثل من بلد نیست قدر چشماتو بدونه

رفتی و چشمای خیسم یادگاری از تو مونده
بی وفاییات هنوز هم تو رو از دلم نرونده

چشم به راه تو می مونم تا که برگردی دوباره
می ترسم وقتی که نیستی دل من طاقت نیاره

رفتی اما خاطراتت توی قلب من می مونه
هیشکی مثل تو بلد نیست دلمو بسوزونه

تا وقتی که زنده هستم چشم به راه تو می مونم
تو دیگه رفتی که رفتی نمیای پیشم می دونم

اما هر کجا که هستی منو تو دلت نگهدار
با چشمای خیس و گریون من می گم خدانگهدار . . .

که قلبم ان را با مداد رنگی یاد تو رنگ کرده بود مداد رنگی هایم را چه کنم؟ اگر روزی از

 یاد تو سفر کردم اسمم را همیشه سبز نگاه دار اما نه ! . . . . . . اسمم را در خزان رها کن

نقاشی هایم را به باد بسپار می خواهم دور از خودخواهی باشم اما مدادرنگی هایم را چه

 کنم ؟!!!

 جای دادم تازه صدای ضربان قلبم را شنیدم. وقتی که دست در دستان تو نهادم تاره معنای گرمی

 را درک کردم. لحظه ها و ثانیه هایی را که با تو سپری میکنم بیشتر پی به معنای زندگی

می برم . هنگامیکه به یاد تو هستم می فهمم که آرامش چیست و هرگاه به جدایی می اندیشم

 کنار خود سایه مرگ را می بینم.

توي اين كوچه ي تاريك ، منو تنها نميذاره

ياده حرفاي قشنگت ، كه تو قلبم لونه مي كرد

ياده دل تنگيه چشمات ، كه منو بهونه مي كرد

ميزنه آتيش به جونم ، پس كجايي مهربونم

آخه من ترانه هامو ، واسه ي كي پس بخونم؟

 آنچه بتوانیم توصیفی برایش گوییم بارها وقتی كسی نیست

 تقصیرها را به گردن بگیرد اونا نگاه مهربانش می گوید من هستم و چه

 بی رحمانه همه چیز را به گردنش می اندازیم و باز هم دوستمان دارد .

 نه خسته می شود نه می گریزد از گریه های بی پایان فرزندانش . هر

 شب فرزندانش با لالایی باد در گهواره ی زمین می خواباند و هر سپیده

 دم آن ها را با نوازش عاشقانه ی صدایی بر فراز گلدسته های آبی رنگ

 بیدار می كند . آری این آسمان بی دریغ ، این جلوه گاه عشق ، این

 مادر مهربان و این پدر دلسوز خدای من است . خدایی كه وقتی می

 خوانمش هیچ گاه مرا بی پاسخ نمی راند ، حتی وقتی با او قهر می كنم

 باز هم مرا از هدیه هایش محروم نمی كند خدایی كه با همه قدرتش

 مرا در آغوش می گیرد و لالایی عشق را در گوش من زمزمه می كند ، دستانم را می گیرد و برایم می گوید از مردمانی كه نمی دانند خداوند

 هم خیلی تنهاست و شاید این علت آن است كه با فرزندان ناسپاس

 قهر نمی كند …!!! 

نشد يه روز بهت بگم که من فقط تو را دارم*****

 روزا با تو بیدار میشم*****

شبا با تو به خواب میرم*****

يه شب نشد نفهمیدی که بي تو دنیا ندارم*****

تو همه دنیای منی*****

امروزو فردای منی*****

يه شب نشد بدونی که من بی تو فردا ندارم*****

میگن چشمای عاشق یه دنیا شعرو قصست*****

اما چرا عزیزم چشاش لبریزه غصست*****

میگن گل شقایق نشونه داغه عشقه*****

من از نگاه داغت شدم باغ شقایق*****

میگن اشکای عاشق پیشه خدا عزیزه*****

نمی دونم تا کی باید بریزه و بریزه و بریزه*****

وقتی شبا تو آسمون رنگه چشاتو می بینم*****

دلم می خواد بهت بگم جز تو رویا ندارم*****

بین تمومه آدما تو عشق پاک این دلی*****

تو آسمونه رویاهام جز تو ستاره ندارم*****

میگن چشای عاشق خواب داره از این اسیرا*****

بگو تا کی بگوووووو****

گفتم تو رو خدا نرو گفتي که فايده نداره

فکر نمي کردم که تو هم مثل غريبه ها بشي

دل تو هم سنگي بشه.. يه روز ازم جدا بشي

پا رو دلم گذاشتي فکر کردي که کي هستي

تو دل ما زياده....... عاشق راستي راستي

کي گفته که اگه بري پنجره مون بسته ميشه

دلم تو سينه ميميره... يه مرغ پر بسته ميشه

اينجوري هام نيست بخدا بهت نميگم که بمون

فقط اينو يادت باشه... که من بودم يه مهربون

حالا اينو خوب مي دونم تو خيلي بي وفا بودي

قلب تو با اون يکي بود تو هم واسش خدا بودي

یادت میاد نگات پرازشکایت وفاصله بودامابه جاش نگاه من صبوروپرحوصله بود

یادت میادبهت گفتم چقدر دوست دارم گفتی ببین من فرصت این قصه ها رو ندارم

یادت میادبااین جواب خسته شدم از زندگی تورفتی ومن موندم یه دریا غرق تشنگی

یادت میاد به چشم توفقط یه دیونه بودم یا مثل یه مرغ غریب دنبال یه دونه بودم

یادت میادکه عمرمن وقف تو وپنجره بودیه روز چشمت افتاد به من این بهترین خاطره بود

که نمی بینمت ، سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام ، من مبهوت مانده ام که 

چگونه این همه زمان را صبورانه گذرانده ام ؟

وقتی رسیدی و به کلبه ی دلم پا گذاشتی در باورم نمی گنجید روزی

تو را درخلوتم بپذیرم... بیگانه ای بودی هم قفس شده با من... برای

خود عالمی داشتی دورترازستاره های دوردست... درسرزمینی که

به روح من راهی نداشت... وناگهان ترادرروح خود احساس کردم ...

امروز با هميشه فرق مي كنه ... امروز مي نويسم .. چون همه عاشقايي كه منو مي بينن ... فقط يك سؤال مي كنند ... چرا تنهاترين

تنهاي دنيا ؟؟؟ آره عزيز ... اونا نمي دونن بدون تو من تنهاترين تنهاي دنيام ... نمي دونن تو براي من با همه فرق داري ...

نمي دونن توي دل من جاي خدا از تو جداست ... ... بهانه ي من بيا ... بيا تا جاي تنهاترين تنهاي دنيا .... بنويسم ... او كه با تو دنيا

براي اوست .... بيا تا بهشون بگم اگر بهانه ي من بياد ... من ديگه تنهاترين تنهاي دنيا نيستم ...منتظرت مي مونم

تموم خاطراتمون نمک به زخمام می پاشه

بهش بگین خاطره هاش آتیش به جونم می زنه

بگین فقط مال منه حتی اگه آسمونم زمین بیاد

تو لحظه های بی کسی سهم من از تو دوریه

هر روز غروب دلتنگتم دوباره تنها می شینم

هر وقت که بارون می باره تو رو کنارم می بینم

بگو تو هم دوستم داری بگو که دلتنگم می شی

من از خدا می خوام دوباره مهربون بشی

می شد قناری عشق تو را تا ابد در قفس دلم به اسارت بکشم٬وهیچ نگذارم که تو بفهمی

 چقدر دوستت دارم.کاش در کنارت بودم تا این همه احساس تنهائی نمیکردم واز فراق

وهجران تو درد جانکاهیدلم را نمی فسرد.تا قبل از این نمی دانستم شبهای فراق چقدر

 طولانی وتاریک وروز های آن ابری و بارانی است.اما با دوری از تو از تنها عشقم از آموزگار

هجرت این درسها را فرا گرفتم.واکنون از طول ثانیه های بی تو بودن در آینده نیز خبر دارم.

اما روز اولی که دل به تو بستم همه این مصائب و مشکلات را میدیدم باور کن همان روز

به خودم گفتم:

ای دل عاشق شدی؟ پس بمان و به پایش به سوز

     به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه

    یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

    بدون یه خدافظی پر نزنی تنها نری

    یه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نمیشه

     فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه

    اگه بری شبا چشام یه لحظه ام خواب ندارن

    آسمونای آرزو یه قطره مهتاب ندارن

   راستی دلت میاد بری؟ بدون من بری سفر؟

   بدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر؟

   اصلا بگو که دوست داری اینجور دوست داشته باشم؟

      حتی اگه دلت نخواد اسم تو , تو قلب منه

    چهرهء تو یادم میاد وقتی که بارون میزنه

گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش
 دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش
 خونه ي اون حالا تو يه گلدون سفالي بود
جاي يارش چه قدر تو اين غريبي خالي بود
يادش افتاد كه يه روز يه باغبون دوبوته داشت
يه بهار اون دو تا رو كنار هم تو باغچه كاشت
 با نوازشاي خورشيد طلا قد كشيدن
قصشون شروع شد و همش به هم مي خنديدن
شبنماي اشكشون از سر شوق و ساده بود
عكس ديوونگيشون تو قلب هم افتاده بود
روزاي غنچگيشون چه قدر قشنگ و خوش گذشت
حيف لحظه هايي كه چكيد و مرد و برنگشت
گلاي قصه ي ما ، اهالي شهر ، بهار
نبودن آشنا با بازي تلخ روزگار
فك مي كردن هميشه مال همن تا دم مرگ
بميرن ، با هم مي ميرن از غم باد و تگرگ
 يه روز اما يه غريبه اومد و آروم و ترد
يكي از عاشقاي قصه ي ما رو چيد و برد
اون يكي قصه ي اين رفتن و باور نمي كرد
تا كه بعدش چيده شد با دستاي سرد يه مرد
گلاي قصه ي ما عاشقاي رنگ حرير
هر كدون يه جاي دنيا بودن و هر دو اسير
هيچكي از عاقبت اون يكي با خبر نبود
چي ممي شد اگه تو دنيا ، قصه ي سفر نبود
قصه ي گلاي ما حكايت عاشقياس
مال ياسا ، پونه ها ، اطلسيا ، رازقياس
كه فقط تو كار دنيا ، دل سپردن بلدن
بدون اينكه بدونن ، خيليا خيلي بدن
يكيشون حالا تو گلدون سفال ، خيلي عزيز
اون يكي برده شده واسه عيادت مريض
چه قدر به فكر هم ، اما چقد در به درن
اونا ديگه تا ابد از حال هم ، بي خبرن
 روزگار تو دنياي ما قربوني زياد داره
اين بلاها روسر خيلي كسا در مي ياره
بازياش هميشه يك عالمه بازنده داره
توي هر محكمه كلي برگ و پرونده داره
اين يه قانون شده كه چه تو زمستون ، چه بهار
نمي شه زخمي نشد از بازياي روزگار
اگه دست روزگار گلاي ما رو نمي چيد
حالا قصه با وصالشون به آخر مي رسيد
ولي روزگار ما هميشه عادتش اينه
خوبا رو كنار هم مي ياره ، بعدم مي چينه
كاش دلايي كه هنوزم مي تپن واسه بهار
در امون بمونن از بازياي تلخ روزگار